غزل شمارهٔ 13

چشمم که بر روی تو فتاده ست

بر آفت خود نظر نهاده ست

ابروی خوشت که ماه عید است

انگشت‌ نمای اهل دید است

دیر آمدی ای نگار سرمست

زودت ندهیم دامن از دست

زان چشم پر از خمار سرمست

پر خون دارم دو دیده پیوست

ای ساقی می بیار پیوست

کان یار عزیز توبه بشکست

مفشان سر زلف خویش سرمست

دستی بر نه که رفتم از دست