غزل شمارهٔ 125

ابروی خوشت که ماه عید است

انگشت‌ نمای اهل دید است

از روی تو عید عاشقان را

صبحی به مبارکی دمیده‌ست

هر سال یکیست عید روزه

ما را همه روزه از تو عید است

شد عید من از رخت خجسته

زین عید خجسته‌تر که دیده‌ست؟

گفتی ز غمت به جان رسانم

عیدی ز توام همین رسیده‌ست

خیاط زمانه خلعت لطف

بر قامت دلکشت بریده‌ست

بی وعده وصل مژده عید

بر جامی خسته دل وعید است