غزل شمارهٔ 602

تا خیال روی او را دیده در تب دیده است

مردم چشمم به خون در اشک ما غلتیده است

من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده است

رنگ آن سیب زنخدان اندکی گردیده است

مهربانی از میان خلق دامن چیده است

از تکلف، آشنایی برطرف گردیده است

در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده است

بر سر گنج است پایی کز طلب خوابیده است

تا حیرت خرام تو سامان دیده است

چندین قیامت از مژه‌ام قد کشیده است

تا ز آغوش‌وداعت داغ حیرت‌چیده است

همچوشمع‌کشته‌در چشمم‌نگه‌خوابیده‌است

جنس موهومم دکان آبرویی چیده است

هیچ هم در عالم امید می‌ارزیده است

در جنونم موی سر سامان راحت چیده است

خاک این صحرا لب خش‌که را لیسیده است

جنس ما با این‌کسادی قیمتی فهمیده است

وین حباب پوچ خود را باگهر سنجیده است

عالمی را بی‌زبانیهای من پوشیده است

شمع خاموش انجمنها در نفس دزدیده است