زندہ رود
Toggle stanza 1
گفتم: «ز میان جان شوم خاک درش
1

گفتم: «ز میان جان شوم خاک درش

تا بوک بود بر من مسکین گذرش»

2

او خود چو ز ناز چشم مینکُند باز

کی بر منِ دلسوخته افتد نظرش

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

خائیدن آن لب که چشیدی شکرش

مالیدن دستی که کشیدی بسرش

رومیدیوان شمسرباعیاترباعی شمارهٔ 1032

بر طرف قمر نهاده مشک و شکرش

چکند که فقاع خوش نبندد به درش

سناییدیوان اشعاررباعیاترباعی شمارهٔ 222

گلشن که بهار ساخته جانورش

طاووس نگارین شده پا تا به سرش

نظیری نیشابوریدیوان اشعاررباعیاتشمارهٔ 89

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور