شمارهٔ 89

خائیدن آن لب که چشیدی شکرش

مالیدن دستی که کشیدی بسرش

بر طرف قمر نهاده مشک و شکرش

چکند که فقاع خوش نبندد به درش

گفتم: «ز میان جان شوم خاک درش

تا بوک بود بر من مسکین گذرش»