غزل شمارهٔ 697

تا شدم چشم آشنا با روی تو

چشمه ها از من روان شد سوی تو

ترک من ای من غلام روی تو

جمله شاهان جهان هندوی تو

شکر ایزد را که دیدم روی تو

یافتم ناگه رهی من سوی تو

صوفیانیم آمده در کوی تو

شیء لله از جمال روی تو

ای ببرده آب آتش روی تو

عالمی در آتشند از خوی تو

باد عنبر برد خاک کوی تو

آب آتش ریخت رنگ روی تو

ای همه میل دل من سوی تو

قبلهٔ جان چشم تو و ابروی تو

ترک من، ای من غلام روی تو

جمله ترکان جهان هندوی تو

از نصیحت برفروزد روی تو

از شکر گردد ترش ابروی تو

ای جهانی پشت گرم از روی تو

میل جان از هر دو عالم سوی تو