غزل شمارهٔ 230

تا شدم چشم آشنا با روی تو

چشمه ها از من روان شد سوی تو

ترک من ای من غلام روی تو

جمله شاهان جهان هندوی تو

شکر ایزد را که دیدم روی تو

یافتم ناگه رهی من سوی تو

صوفیانیم آمده در کوی تو

شیء لله از جمال روی تو

ای ببرده آب آتش روی تو

عالمی در آتشند از خوی تو

باد عنبر برد خاک کوی تو

آب آتش ریخت رنگ روی تو

ای جهانی پشت گرم از روی تو

میل جان از هر دو عالم سوی تو

ای خم چرخ از خم ابروی تو

آفتاب و ماه عکس روی تو

ای دو عالم پرتوی از روی تو

جنت الفردوس خاک کوی تو

ای دو عالم یک فروغ از روی تو

هشت جنت خاک‌بوس کوی تو