غزل شمارهٔ 56

بیا ساقی که ایام بهار است

سمن مست است و نرگس در خمار است

مرا کار از غم عشق تو زار است

دلم رفته ست و جان نزدیک کار است

فساد عصر حاضر آشکار است

سپهر از زشتی او شرمسار است

مگو کار جهان نااستوار است

هر آن ما ابد را پرده دار است

نه هر کس از محبت مایه دار است

نه با هر کس محبت سازگار است

مرا روزی گل افسرده ئی گفت

نمود ما چو پرواز شرار است

دماغم کافر زنار دار است

بتان را بنده و پروردگار است

چه گویم نکتهٔ زشت و نکو چیست

زبان لرزد که معنی پیچدار است