غزل شمارهٔ 88

روی تو به پیش نظر آسایش جان است

آزادگی جان من، ار هست، همان است

باز آی که جانم به جمالت نگران است

باز آی که دل در غم هجرت به فغان است

طوطی ز سخن صیقل آیینه جان است

آن را که سخن سبز کند خضر زمان است

درد تو به دلهای سبکروح گران است

تبخال بر آن لب گره رشته جان است

در وصل، دل از هجر فزون دل نگران است

آوارگی تیر در آغوش کمان است

محو رخ زیبای تو فارغ ز جهان است

بیداری حیرت زدگان خواب گران است

لعل تو ز روشن گهری جان جهان است

تبخال بر آن لعل، سراپرده جان است

خاصیت عشقت که برون از دو جهان است

آن است که هرچیز که گویند نه آن است