آڈیوز

صداکار فاطمه زندی کی آڈیوز میں سعدی کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار فاطمه زندی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

809نظمیں809آڈیوز

نظمیں

رباعی شمارهٔ 83ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 83

آڈیو

غزل شمارهٔ 83مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 83

آڈیو

رباعی شمارهٔ 84یا روی به کنج خلوت آور شب و روز

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 84

آڈیو

غزل شمارهٔ 84ز من مپرس که در دست او دلت چون است

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 84

آڈیو

رباعی شمارهٔ 85رویی که نخواستم که بیند همه کس

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 85

آڈیو

غزل شمارهٔ 85با همه مهر و با منش کین‌ست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 85

آڈیو

رباعی شمارهٔ 86گر بیخبران و عیبگویان از پس

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 86

آڈیو

غزل شمارهٔ 86بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 86

آڈیو

رباعی شمارهٔ 87منعم که به عیش می‌رود روز و شبش

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 87

آڈیو

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 87

آڈیو

رباعی شمارهٔ 88نونیست کشیده عارض موزونش

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 88

آڈیو

غزل شمارهٔ 88با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 88

آڈیو

رباعی شمارهٔ 89گویند مرا صوابرایان به هوش

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 89

آڈیو

غزل شمارهٔ 89بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 89

آڈیو

رباعی شمارهٔ 90همسایه که میل طبع بینی سویش

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 90

آڈیو

غزل شمارهٔ 90سرمست درآمد از درم دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 90

آڈیو

رباعی شمارهٔ 91یا همچو همای بر من افکن پر خویش

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 91

آڈیو

غزل شمارهٔ 91سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 91

آڈیو

رباعی شمارهٔ 92ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 92

آڈیو

غزل شمارهٔ 92کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 92

آڈیو

رباعی شمارهٔ 93گر دست دهد دولت ایام وصال

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 93

آڈیو

غزل شمارهٔ 93یار من آن که لطف خداوند یار اوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 93

آڈیو

رباعی شمارهٔ 94خود را به مقام شیر می‌دانستم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 94

آڈیو

غزل شمارهٔ 94خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 94

آڈیو

رباعی شمارهٔ 95خورشید رخا من به کمند تو درم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 95

آڈیو

غزل شمارهٔ 95آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 95

آڈیو

رباعی شمارهٔ 96هر سروقدی که بگذرد در نظرم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 96

آڈیو

غزل شمارهٔ 96ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 96

آڈیو

رباعی شمارهٔ 97شبهای دراز بیشتر بیدارم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 97

آڈیو

غزل شمارهٔ 97صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 97

آڈیو

رباعی شمارهٔ 98از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 98

آڈیو

غزل شمارهٔ 98گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 98

آڈیو

رباعی شمارهٔ 99خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 99

آڈیو

غزل شمارهٔ 99صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 99

آڈیو

رباعی شمارهٔ 100گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 100

آڈیو

غزل شمارهٔ 100این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 100

آڈیو

رباعی شمارهٔ 101آن دوست که دیدنش بیاراید چشم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 101

آڈیو

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 101

آڈیو

رباعی شمارهٔ 102آن رفته که بود دل بدو مشغولم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 102

آڈیو

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 102

آڈیو

رباعی شمارهٔ 103میندیش که سست عهد و بدپیمانم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 103

آڈیو

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 103

آڈیو

رباعی شمارهٔ 104من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 104

آڈیو

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 104

آڈیو

رباعی شمارهٔ 105هر گه که نظر بر گل رویت فکنم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 105

آڈیو

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 105

آڈیو

رباعی شمارهٔ 106آرام دل خویش نجویم چه کنم؟

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 106

آڈیو

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 106

آڈیو

رباعی شمارهٔ 107گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم

سعدی » دیوان اشعار » رباعی شمارهٔ 107

آڈیو

غزل شمارهٔ 107صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

سعدی » دیوان اشعار » غزل شمارهٔ 107

آڈیو

نظمیں

رباعی شمارهٔ 83–ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز

غزل شمارهٔ 83–مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

رباعی شمارهٔ 84–یا روی به کنج خلوت آور شب و روز

غزل شمارهٔ 84–ز من مپرس که در دست او دلت چون است

رباعی شمارهٔ 85–رویی که نخواستم که بیند همه کس

غزل شمارهٔ 85–با همه مهر و با منش کین‌ست

رباعی شمارهٔ 86–گر بیخبران و عیبگویان از پس

غزل شمارهٔ 86–بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

رباعی شمارهٔ 87–منعم که به عیش می‌رود روز و شبش

غزل شمارهٔ 87–گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

رباعی شمارهٔ 88–نونیست کشیده عارض موزونش

غزل شمارهٔ 88–با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

رباعی شمارهٔ 89–گویند مرا صوابرایان به هوش

غزل شمارهٔ 89–بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

رباعی شمارهٔ 90–همسایه که میل طبع بینی سویش

غزل شمارهٔ 90–سرمست درآمد از درم دوست

رباعی شمارهٔ 91–یا همچو همای بر من افکن پر خویش

غزل شمارهٔ 91–سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

رباعی شمارهٔ 92–ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

غزل شمارهٔ 92–کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

رباعی شمارهٔ 93–گر دست دهد دولت ایام وصال

غزل شمارهٔ 93–یار من آن که لطف خداوند یار اوست

رباعی شمارهٔ 94–خود را به مقام شیر می‌دانستم

غزل شمارهٔ 94–خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

رباعی شمارهٔ 95–خورشید رخا من به کمند تو درم

غزل شمارهٔ 95–آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

رباعی شمارهٔ 96–هر سروقدی که بگذرد در نظرم

غزل شمارهٔ 96–ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

رباعی شمارهٔ 97–شبهای دراز بیشتر بیدارم

غزل شمارهٔ 97–صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

رباعی شمارهٔ 98–از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم

غزل شمارهٔ 98–گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

رباعی شمارهٔ 99–خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

غزل شمارهٔ 99–صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

رباعی شمارهٔ 100–گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

غزل شمارهٔ 100–این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟

رباعی شمارهٔ 101–آن دوست که دیدنش بیاراید چشم

غزل شمارهٔ 101–ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

رباعی شمارهٔ 102–آن رفته که بود دل بدو مشغولم

غزل شمارهٔ 102–تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

رباعی شمارهٔ 103–میندیش که سست عهد و بدپیمانم

غزل شمارهٔ 103–ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

رباعی شمارهٔ 104–من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم

غزل شمارهٔ 104–مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

رباعی شمارهٔ 105–هر گه که نظر بر گل رویت فکنم

غزل شمارهٔ 105–آب حیات من است خاک سر کوی دوست

رباعی شمارهٔ 106–آرام دل خویش نجویم چه کنم؟

غزل شمارهٔ 106–شادی به روزگار گدایان کوی دوست

رباعی شمارهٔ 107–گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم

غزل شمارهٔ 107–صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

نظمیں

رباعی شمارهٔ 83–ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز

غزل شمارهٔ 83–مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

رباعی شمارهٔ 84–یا روی به کنج خلوت آور شب و روز

غزل شمارهٔ 84–ز من مپرس که در دست او دلت چون است

رباعی شمارهٔ 85–رویی که نخواستم که بیند همه کس

غزل شمارهٔ 85–با همه مهر و با منش کین‌ست

رباعی شمارهٔ 86–گر بیخبران و عیبگویان از پس

غزل شمارهٔ 86–بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

رباعی شمارهٔ 87–منعم که به عیش می‌رود روز و شبش

غزل شمارهٔ 87–گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

رباعی شمارهٔ 88–نونیست کشیده عارض موزونش

غزل شمارهٔ 88–با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

رباعی شمارهٔ 89–گویند مرا صوابرایان به هوش

غزل شمارهٔ 89–بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

رباعی شمارهٔ 90–همسایه که میل طبع بینی سویش

غزل شمارهٔ 90–سرمست درآمد از درم دوست

رباعی شمارهٔ 91–یا همچو همای بر من افکن پر خویش

غزل شمارهٔ 91–سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

رباعی شمارهٔ 92–ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

غزل شمارهٔ 92–کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

رباعی شمارهٔ 93–گر دست دهد دولت ایام وصال

غزل شمارهٔ 93–یار من آن که لطف خداوند یار اوست

رباعی شمارهٔ 94–خود را به مقام شیر می‌دانستم

غزل شمارهٔ 94–خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

رباعی شمارهٔ 95–خورشید رخا من به کمند تو درم

غزل شمارهٔ 95–آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

رباعی شمارهٔ 96–هر سروقدی که بگذرد در نظرم

غزل شمارهٔ 96–ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

رباعی شمارهٔ 83ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز

غزل شمارهٔ 83مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

رباعی شمارهٔ 84یا روی به کنج خلوت آور شب و روز

غزل شمارهٔ 84ز من مپرس که در دست او دلت چون است

رباعی شمارهٔ 85رویی که نخواستم که بیند همه کس

غزل شمارهٔ 85با همه مهر و با منش کین‌ست

رباعی شمارهٔ 86گر بیخبران و عیبگویان از پس

غزل شمارهٔ 86بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

رباعی شمارهٔ 87منعم که به عیش می‌رود روز و شبش

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

رباعی شمارهٔ 88نونیست کشیده عارض موزونش

غزل شمارهٔ 88با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

رباعی شمارهٔ 89گویند مرا صوابرایان به هوش

غزل شمارهٔ 89بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

رباعی شمارهٔ 90همسایه که میل طبع بینی سویش

غزل شمارهٔ 90سرمست درآمد از درم دوست

رباعی شمارهٔ 91یا همچو همای بر من افکن پر خویش

غزل شمارهٔ 91سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

رباعی شمارهٔ 92ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

غزل شمارهٔ 92کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

رباعی شمارهٔ 93گر دست دهد دولت ایام وصال

غزل شمارهٔ 93یار من آن که لطف خداوند یار اوست

رباعی شمارهٔ 94خود را به مقام شیر می‌دانستم

غزل شمارهٔ 94خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

رباعی شمارهٔ 95خورشید رخا من به کمند تو درم

غزل شمارهٔ 95آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

رباعی شمارهٔ 96هر سروقدی که بگذرد در نظرم

غزل شمارهٔ 96ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

رباعی شمارهٔ 97شبهای دراز بیشتر بیدارم

غزل شمارهٔ 97صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست

رباعی شمارهٔ 98از جملهٔ بندگان منش بنده‌ترم

غزل شمارهٔ 98گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست

رباعی شمارهٔ 99خیزم که نماند بیش ازین تدبیرم

غزل شمارهٔ 99صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

رباعی شمارهٔ 100گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

غزل شمارهٔ 100این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست؟

رباعی شمارهٔ 101آن دوست که دیدنش بیاراید چشم

غزل شمارهٔ 101ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

رباعی شمارهٔ 102آن رفته که بود دل بدو مشغولم

غزل شمارهٔ 102تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست

رباعی شمارهٔ 103میندیش که سست عهد و بدپیمانم

غزل شمارهٔ 103ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست

رباعی شمارهٔ 104من بندهٔ بالای تو شمشاد‌تنم

غزل شمارهٔ 104مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

رباعی شمارهٔ 105هر گه که نظر بر گل رویت فکنم

غزل شمارهٔ 105آب حیات من است خاک سر کوی دوست

رباعی شمارهٔ 106آرام دل خویش نجویم چه کنم؟

غزل شمارهٔ 106شادی به روزگار گدایان کوی دوست

رباعی شمارهٔ 107گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم

غزل شمارهٔ 107صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست

رباعی شمارهٔ 83ای ماه شب‌افروز شبستان‌افروز

غزل شمارهٔ 83مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست

رباعی شمارهٔ 84یا روی به کنج خلوت آور شب و روز

غزل شمارهٔ 84ز من مپرس که در دست او دلت چون است

رباعی شمارهٔ 85رویی که نخواستم که بیند همه کس

غزل شمارهٔ 85با همه مهر و با منش کین‌ست

رباعی شمارهٔ 86گر بیخبران و عیبگویان از پس

غزل شمارهٔ 86بخت جوان دارد آن که با تو قرین است

رباعی شمارهٔ 87منعم که به عیش می‌رود روز و شبش

غزل شمارهٔ 87گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

رباعی شمارهٔ 88نونیست کشیده عارض موزونش

غزل شمارهٔ 88با خردمندی و خوبی پارسا و نیکخوست

رباعی شمارهٔ 89گویند مرا صوابرایان به هوش

غزل شمارهٔ 89بِتا هلاک شود دوست در محبت دوست

رباعی شمارهٔ 90همسایه که میل طبع بینی سویش

غزل شمارهٔ 90سرمست درآمد از درم دوست

رباعی شمارهٔ 91یا همچو همای بر من افکن پر خویش

غزل شمارهٔ 91سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

رباعی شمارهٔ 92ای بی‌تو فراخای جهان بر ما تنگ

غزل شمارهٔ 92کس به چشمم در نمی‌آید که گویم مثل اوست

رباعی شمارهٔ 93گر دست دهد دولت ایام وصال

غزل شمارهٔ 93یار من آن که لطف خداوند یار اوست

رباعی شمارهٔ 94خود را به مقام شیر می‌دانستم

غزل شمارهٔ 94خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست

رباعی شمارهٔ 95خورشید رخا من به کمند تو درم

غزل شمارهٔ 95آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

رباعی شمارهٔ 96هر سروقدی که بگذرد در نظرم

غزل شمارهٔ 96ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

رباعی شمارهٔ 97شبهای دراز بیشتر بیدارم

غزل شمارهٔ 97صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست