غزل شمارهٔ 287

شاعر: سنایی

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: انیم

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

ما قد ترا بنده‌تر از سرو روانیم

ما خد ترا سغبه‌تر از عقل و روانیم

بی روی تو لب خشک‌تر از پیکر تیریم

با موی تو دل تیره‌تر از نقش کمانیم

بیرون ز رخ و زلف تو ما قبله نداریم

بیش از لقب و نام تو توحید نخوانیم

در ره روش عقل تو ما کهتر عقلیم

وز پرورش لفظ تو ما مهتر جانیم

از تقویت جزع تو خردیم و بزرگیم

وز تربیت عقل تو پیریم و جوانیم

در کوی امید تو و اندر ره ایمان

از نیستی و هستی بر بسته میانیم

یک بار برانداز نقاب از رخ رنگین

تا دل به تو بخشیم و خرد بر تو فشانیم

وز نیز درین پرده جمال تو ببینیم

شاید که بر امید تو این مایه توانیم

گر ز آتش عشق تو چو شمع از ره تحقیق

سوزیم همی خوش خوش تا هیچ نمانیم

1010

تا از رخ چون روز تو بی واسطهٔ کسب

چون ماه ز خورشید فلک مایه ستانیم

1111

ما را غرض از خدمت تو جز لب تو نیست

نه در پی جانیم نه در بند جهانیم

1212

شاید که شب و روز همه مدح تو گوییم

در نامهٔ اقبال همه نام تو خوانیم

1313

زان باده که خواجه از کف اقبال تو خوردست

درده تو سنایی را چون کشتهٔ آنیم

1414

فرخنده حکیمی که در اقلیم سنایی

بگذشت ز اندازهٔ خوبی و ندانیم

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

بشکن قدح باده که امروز چنانیم

کز توبه شکستن سر توبه شکنانیم

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 1484

اشک است درین مزرعه تخمی که فشانیم

آه است درین باغ نهالی که رسانیم

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5937

تا در خم این کارگه شیشه گرانیم

چون طفل در آیینه به حیرت نگرانیم

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5938

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور