غزل شمارهٔ 652

شاعر: صائب

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: تما

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ما

حضور قلب نمازست در شریعت ما

ازان ز دامن مقصود کوته افتاده است

که پیش خلق درازست دست حاجت ما

نکرده ایم چو شبنم بساطی از گل پهن

چو غنچه بر سر زانوست خواب راحت ما

چو عنکبوت، مگس را نمی کنیم قدید

هماشکار بود جذبه قناعت ما

نهال خوش ثمر رهگذار طفلانیم

که برگریز بود موسم فراغت ما

اگر در آتش سوزان هزار غوطه خورد

صدا بلند نسازد سپند غیرت ما

تلاش گوشه عزلت ز تنگ خلقی هاست

وگرنه بهر خدا نیست کنج عزلت ما

که سرو قد ترا راه می تواند زد؟

ز جلوه تو شود نقد اگر قیامت ما

چراغ رهگذریم اوفتاده در ره باد

که تا به سایه دستی کند حمایت ما؟

1010

ازان به دامن صحرا شکسته ایم قدم

که عالمی شود آسوده از ملامت ما

1111

درین حدیقه گل، صائب از مروت نیست

که غنچه ماند در جیب، دست رغبت ما

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

رسیده است به آفاق صیت دولت ما

تپیدن دل بی تاب ماست نوبت ما

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 653

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور