غزل شمارهٔ 468

شاعر: صائب

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قافیہ: نها

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشن‌ها

ز خوی آتشینت تازه دایم داغ گلخن‌ها

نظر بر آفتاب و ماه نگشایند اهل دل

درین کشور نیندازد سیاهی داغ روزن‌ها

ننازم چون به بخت خود، که در عهد جنون من

دل سنگین به جای سنگ می‌بارد ز دامن‌ها

سر آمد سال‌ها از دور مجنون و همان خیزد

ز چشم آهوان چون حلقه زنجیر شیون‌ها

ز جوش خون چنان شد چاک زخم سینه‌پردازم

که بیرون رفت از کف رشته تدبیر سوزن‌ها

ز شوق محمل لیلی ز هرجا گرد می‌خیزد

غزالان می‌کشند از دور بی‌تابانه گردن‌ها

به محتاجان مدارا کن که جز نقش پی موران

نباشد هیچ زنجیری برای حفظ خرمن‌ها

در استحکام منزل سعی دارد خواجه، زین غافل

که هر سنگی نهان در آستین دارد فلاخن‌ها

ز خورشید قیامت ساغری لب خشک‌تر دارم

در آن وادی که از ریگ روان گیرند روغن‌ها

1010

مگر رطب اللسان شد خامه صائب درین گلشن؟

که گردیدند با چندین زبان خاموش سوسن‌ها

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

اگر مردی مرو در پرده ناموس چون زن‌ها

که دود عود از خامی گریزد زیر دامن‌ها

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 467

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور