غزل شمارهٔ 790

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ایما

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

صبح جهان بود نفس غم زدای ما

جان تازه می شود زدم جانفزای ما

بیدار شد ز خواب گرانجان بی غمی

هر کس شنید ناله دردآشنای ما

ته جرعه ای بود که به خاکش فشانده اند

دریا، نظر به ساغر مردآزمای ما

چون کوه قاف موج پریزاد می زند

از جوش فکر گوشه خلوت سرای ما

وحشی تر از نگاه غزال رمیده ایم

از مردمان کناره کند آشنای ما

انصاف نیست بار شدن بر شکستگان

پهلوی خشک خویش بود بوریای ما

بالین ز سر گرانی ما نیست در عذاب

از دست خود بود چو سبو متکای ما

چون پست فطرتان غم روزی نمی خوریم

کز خوردن دل است مهیا غذای ما

فارغ ز کسب آب و هواییم چون حباب

کز اشک و آه خود بود آب و هوای ما

1010

چاه حسود در ره ما چشم حسرت است

تا گشته است راستی ما عصای ما

1111

صیقل به چشم آینه ماست ناخنک

از موجه خودست چو دریا جلای ما

1212

هر بی جگر به ما طرف جنگ چون شود؟

برخاستن بود ز سر جان لوای ما

1313

دست حمایت از ره آهستگی شده است

موری فتاده است اگر زیر پای ما

1414

افلاک را به سلسله جنبان چه حاجت است؟

بی آب، سیر و دور کند آسیای ما

1515

چندین هزار گمشده را رهنما شده است

دلهای شب به کعبه مقصد درای ما

1616

آسوده تر ز دیده قربانیان بود

از ترک آرزو دل بی مدعای ما

1717

قرصی نبود اگر چه فزون رزق ما چو مهر

یک ذره بی نصیب نشد از عطای ما

1818

از رنگ زرد ماست دل لاله زار خون

گر سرخ نیست چون گل حمرا قبای ما

1919

در عین خاکساری اگر تندیی کنیم

با چشم سازگار بود توتیای ما

2020

می گردد از سعادت جاوید کامیاب

بر هر سری که سایه فکن شد همای ما

2121

ما را اگر چه چون دیگران نیست خرده ای

کان زرست از رخ زرین، سرای ما

2222

هر عقده ای که زلف سخن داشت، باز کرد

صائب زبان خامه مشکل گشای ما

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

از ما پیام وصل تهی‌کرد جای ما

آخر به ما رسید ز جانان دعای ما

بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 252

رزق ملایک است نوای رسای ما

چون می شود بلند نگردد نوای ما؟

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 791

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور