غزل شمارهٔ 252

شاعر: بیدل دهلوی

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ایما

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

از ما پیام وصل تهی‌کرد جای ما

آخر به ما رسید ز جانان دعای ما

موج‌گهر خجالت جولان‌کجا برد

از سعی نارسا به سر افتاد پای ما

با نرگست چه عرض تمنا دهدکسی

دیدیم سرمه‌ای‌که نگه شد صدای ما

دامان نازت از چه تغافل شکسته‌اند

کز ما پر است آینهٔ بی‌صفای ما

سرمایهٔ حباب به غیر از محیط چیست

آب توآب ما و هوایت هوای ما

پهلو تهی نمودن دریاست ساز موج

خود را دمی ز خود بدر آر از برای ما

وارستهٔ تعلق زنار و سبحه‌ایم

نیرنگ این دو رشته ندوزد قبای ما

برجسته نیست پلهٔ میزان خامشی

یارب به سنگ سرمه نسنجی صدای ما

حرف طمع مباد برون آید از لباس

مطلب به خرقه دوخت سئوال‌گدای ما

1010

گوهر همان برون محیط است درمحیط

با ما چه می‌کند دل از ما جدای ما

1111

بیدل به وضع خلق محال است زیستن

بیگانگی اگر نشود آشنای ما

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

صبح جهان بود نفس غم زدای ما

جان تازه می شود زدم جانفزای ما

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 790

رزق ملایک است نوای رسای ما

چون می شود بلند نگردد نوای ما؟

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 791

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور