غزل شمارهٔ 739

گل بر رخت‌گشود نقاب‌کشیده را

آیینه آب داد ز روی تو دیده را

از تو نوشت و داد دل آرمیده را

غم نامه های شسته و صد ره دریده را

با زلف کار نیست رخ یار دیده را

ره می گزد چو مار، به منزل رسیده را