غزل شمارهٔ 156

با زلف کار نیست رخ یار دیده را

ره می گزد چو مار، به منزل رسیده را

طاقت کجاست روی عرقناک دیده را؟

آرام نیست کشتی طوفان رسیده را

از تو نوشت و داد دل آرمیده را

غم نامه های شسته و صد ره دریده را