غزل شمارهٔ 812

شاعر: صائب

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: نرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

دلگیر کند غنچه من صبح وطن را

در خاک کند کلفت من سرو چمن را

یوسف نه متاعی است که در چاه بماند

از دیده بدخواه چه پرواست سخن را؟

از داغ ملامت جگر ما نهراسد

از چشم سهیل است چه اندیشه یمن را؟

زودا که شود برگ نشاطش کف افسوس

باغی که دهد راه سخن زاغ و زغن را

آن سرمه که من از نفس سوخته دارم

در بیضه نفس گیر کند مرغ چمن را

چون شمع به تدریج ازین خرقه برون آی

مگذار به شمشیر اجل کار بدن را

بی خون جگر، معنی رنگین ندهد روی

چون نافه بریدند به خون، ناف سخن را

مشتاق ترا مرگ عنانگیر نگردد

شوق تو کند جامه احرام، کفن را

بر مسند عزت به غریبی چو نشینی

از یاد مبر چشم براهان وطن را

1010

آزاده روان تشنه اسباب هلاکند

بی تابی منصور دهد تاب رسن را

1111

یک بار هم از چهره جان گرد بیفشان

تا چند توان داد صفا، خانه تن را؟

1212

صائب چه خیال است شود همچو نظیری؟

عرفی به نظیری نرسانید سخن را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

گل خلعت نو داد دگر شاخ کهن را

بر سلطنت حسن سجل ساخت چمن را

نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 38

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور