غزل شمارهٔ 702

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: اررا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

دریاب صبح فیض نسیم بهار را

در دیده جا ده این نفس بی غبار را

با درد خود گذار من خاکسار را

از روی گردباد میفشان غبار را

سهل است اگر به خواب شب قدر بگذرد

در خواب مگذران دم صبح بهار را

از چشم او به یک نگه خشک قانعیم

طی کرده ایم خواهش بوس و کنار را

بیرون شدن ز عالم تکلیف، نعمتی است

دیوانه از خدا طلبد نوبهار را

بی اختیار خون ز لب زخم می چکد

نتوان ز شکوه بست دهان خمار را

با روی سخت، خرده ز ممسک توان گرفت

آهن ز صلب سنگ برآرد شرار را

گم می شوند خلق به زیر فلک تمام

گوهر نبندد این صدف بی قرار را

دنبال صید، قطره بی جا نمی زنم

من رام می کنم به رمیدن شکار را

1010

شب زنده دار باش که شب روز روشن است

در چشم باز، دیده شب زنده دار را

1111

تاب شکنجه ات نبود گر ز چشم شور

صائب نهفته دار دل داغدار را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

روی تو سوخته است دل لاله زار را

در غنچه کرده است حصاری بهار را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 700

دیوانه کرد سبزه خطت بهار را

در خاک و خون کشید رخت لاله زار را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 701

در آتش است نعل، نسیم بهار را

رنگ ثبات نیست گل اعتبار را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 703

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور