غزل شمارهٔ 818

دل می‌رود و نیست کسی دادرس ما

از قافله دور است خروش جرس ما

ای مهر تو از صبح ازل هم نفس ما

کوتاه ز دامان تو دست هوس ما

خوش وقت اسیری که برآمد هوس ما

شد روز نخستین، سبد گل قفس ما