غزل شمارهٔ 743

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ارشیشهرا

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

دایم ز نازکی است دل افگار شیشه را

خون می چکد مدام ز گفتار شیشه را

یادآور از خمار گلوگیر صبحگاه

خالی مکن ز باده به یکبار شیشه را

هر چند خوشگوار بود باده غرور

زین می فزون ز سنگ نگه دار شیشه را

از خنده صلح کن به تبسم که می شود

قالب تهی ز خنده بسیار شیشه را

شاید به جوی رفته کند آب بازگشت

چون شد تهی ز باده، مبین خوار شیشه را

در شکوه های تلخ مرا اختیار نیست

می آورد شراب به گفتار شیشه را

چون آمدی به کوی خرابات بی طلب

بر طاق نه صلاح و فرود آر شیشه را

دل می دود به سنگ ملامت به زور عشق

می سازد این شراب جگردار شیشه را

باشد قدح همیشه ز افتادگی عزیز

از سرکشی کنند نگونسار شیشه را

1010

در محفلی که راز شرر می جهد ز سنگ

ما کرده ایم پرده اسرار شیشه را

1111

با مشت خاک من چه کند آتشین میی

کآورد در سماع فلک وار شیشه را

1212

سنگ و سبوست دشمنی توبه و شراب

تا از خم است پشت به کهسار شیشه را

1313

در ساغر من است شرابی که می برد

بیخود به سیر کوچه و بازار شیشه را

1414

این باده ای که آن لب میگون رسانده است

چون نار شق کند دل بسیار شیشه را

1515

صید از حرم برون چو نهد پای، کشتنی است

زنهار زیر خرقه نگه دار شیشه را

1616

خوردم فریب چرخ به همواریی که داشت

کردم غلط به مرهم زنگار شیشه را

1717

بر چرخ سست عهد منه دل ز سادگی

طاق شکسته نیست سزاوار شیشه را

1818

صائب ز پرده داری ناموس شد خلاص

هر کس شکست بر سر بازار شیشه را

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور