صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 87غزل شمارهٔ 87شاعر: صائبوزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیہ: انخویشراہم وزن و قافیہ نظمیں: 1صنف: غزلصداکار: عندلیبآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںغنچهسان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش راپرهٔ قفلِ خموشی کن زبانِ خویش را2نقل کریںکاروانگاهِ حوادث جای خوابِ امن نیستدر رهِ سیلِ خطر مگشا میانِ خویش را3نقل کریںچون شرر بشمر به دامانِ عدم، آسوده شودر گره تا چند داری نقدِ جانِ خویش را4نقل کریںبرنمیآیی به زخمِ آسیایِ آسماننرم کن زنهار چون مغز استخوانِ خویش را5نقل کریںمرگ را بر خود گوارا کن در ایامِ حیاتدر بهاران بگذران فصلِ خزانِ خویش را6نقل کریںهر سرِ موی تو از غفلت به راهی میرودجمع کن پیش از گذشتن کاروانِ خویش را7نقل کریںوحشیِ فرصت چو تیر از شَست بیرون جسته استتا تو زه میسازی ای غافل کمانِ خویش را8نقل کریںچاهِ صحرایِ طلب از نقشِ پا افزونتر استزینهار از کف مده صائب عنانِ خویش را◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظممن که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 86اگلی نظمحسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 88زمینہم وزن و قافیہ نظمیںمن که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 86آڈیوصداکار منتخب کریںعندلیبآڈیو چلائیں0:000:00ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظممن که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 86
اگلی نظمحسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 88
من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش راصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 86
