غزل شمارهٔ 820

شاعر: صائب

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ارستدلما

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

درمانده این جسم نزارست دل ما

در سنگ نهان همچو شرارست دل ما

هر چند بهای گهر از گرد یتیمی است

بی قیمت ازین مشت غبارست دل ما

چون غنچه محال است که از پوست برآید

چندان که درین سبز حصارست دل ما

تا دست به این پیکر خاکی نفشاند

ماتم زده چون شمع مزارست دل ما

چون دانه بی مغز ز بی برگ و نوایی

شرمنده اقبال بهارست دل ما

تا با خبر از هستی خویش است، پیاده است

از خود چو برون رفت سوارست دل ما

دریوزه دیدار کند از در و دیوار

هر چند که آیینه یارست دل ما

دارد به غم عشق نظر از همه عالم

آهوست ولی شیر شکارست دل ما

هر چند که پیچیده به می چون رگ تلخی

در کشمکش از رنج خمارست دل ما

1010

ساقی برسان باده اندیشه گدازی

کز ناخن اندیشه فگارست دل ما

1111

هر داغ جگرسوز، سیه خانه لیلی است

تا واله آن لاله عذارست دل ما

1212

تا قطره خود را نکند گوهر شهوار

سرگشته تر از ابر بهارست دل ما

1313

زان جلوه مستانه کز آن سرو روان دید

چون گل همه آغوش و کنارست دل ما

1414

در رشته زنار کشد دانه تسبیح

معلوم نشد در چه شمارست دل ما

1515

از چشمه حیوان، جگر سوخته دارد

هم طالع خال لب یارست دل ما

1616

هر چند درین باغ چو گل پاک دهانیم

از زخم زبان بوته خارست دل ما

1717

هر چند ز پرگار فتد گردش دوران

چون نقطه مرکز به قرارست دل ما

1818

زین نغمه سرایان که درین باغ و بهارند

صائب ز نوای تو فگارست دل ما

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور