غزل شمارهٔ 821

شاعر: صائب

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ایدلما

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

کوشش نبرد راه به مأوای دل ما

کز هر دو جهان است برون، جای دل ما

سیلاب مقید به خس و خار نگردد

دنیا نشود سلسله پای دل ما

گر گوهر شهوار شود، سفته نگردد

رازی که زند غوطه به دریای دل ما

ما قدر خود از بی بصری ها نشناسیم

ورنه شب قدرست سویدای دل ما

زان حسن جهانگیر چه ادراک نماید؟

هر چند شود چشم، سراپای دل ما

از سرمه شود روشن اگر دیده مردم

از داغ بود دیده بینای دل ما

بال و پر سیر دگران گر بود از چشم

در بستن چشم است تماشای دل ما

گر مطلب ارباب هوس، وصل تمناست

در ترک تمناست تمنای دل ما

صد میکده گر خون جگر صرف نماید

بیرون نزند رنگ ز مینای دل ما

1010

تا چشم کند کار، سیه خانه لیلی است

از داغ تو در دامن صحرای دل ما

1111

از کاوش مژگان بلندت نتوان یافت

یک گوهر ناسفته به دریای دل ما

1212

در سنگ اثر جوش بهاران ننماید

از می نرود خشکی سودای دل ما

1313

از داغ بود چون ورق لاله درین باغ

شیرازه جمیت اجزای دل ما

1414

مرده است ز بی همنفسی در بر ما دل

کو همنفسی تا کند احیای دل ما؟

1515

صائب نتوان یافت به جز داغ جگرسوز

شمعی که شود انجمن آرای دل ما

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور