غزل شمارهٔ 747

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: انهرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

افتادگی برآورد از خاک دانه را

گردنکشی به خاک نشاند نشانه را

آن بلبلم که دیدن بال شکسته ام

از آب چشم دام کند سبز دانه را

کو جذبه ای که تا نفس از دل برآورم

خاشاک گردباد کنم آشیانه را

در پیری از سرشک ندامت مدار دست

بشکن به آب صبح، خمار شبانه را

ما را بهم مزن به زبردستی ای سپهر

کز موی درهم است خطر، دست شانه را

ترسم به عجز حمل نمایند، اگر نه من

شرمنده می کنم به تحمل زمانه را

از زاهدان خشک حدیث گهر مپرس

کز بحر نیست بهره به جز خس کرانه را

در خود گمان منزلتی هر که را که هست

بر صدر اختیار کند آستانه را

وحشت کند ز خود دل روشن، چه جای خلق

یک تن، هزار تن بود آیینه خانه را

1010

با نیک و بد چو آینه یکسان سلوک کن

کاین زخم ها ز موی شکافی است شانه را

1111

صائب صبور باش که در روزگار ما

از دست داده اند عنان زمانه را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

دادم ز شور عشق به سیلاب خانه را

کردم به خارخار بدل آشیانه را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 745

از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟

تیر کج است آیه رحمت نشانه را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 746

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور