صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 1010غزل شمارهٔ 1010شاعر: صائبوزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیہ: ستاتشاستصنف: غزلصداکاران: فاطمه زندی، عندلیبآڈیوفاطمه زندیخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوفاطمه زندیخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںهر که چون پروانه بی باک، مست آتش استهر کجا پر می زند بر روی دست آتش است2نقل کریںربط ما با داغ عالمسوز عشق امروز نیستسالها شد این سمندر شیر مست آتش است3نقل کریںنیست حسن و عشق را از هم جدایی جز به نامهر که بر پروانه خندد در شکست آتش است4نقل کریںنفس اگر بر عقل غالب شد، همان مغلوب اوستدود بر آتش سوار و زیر دست آتش است5نقل کریںمصرع صائب جگرسوزست چون تیر شهاباین خدنگ گرمرو، گویا ز شست آتش است◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمپرده شرم و حیا را باده ناب آتش استبر گل کاغذ، هوای عالم آب آتش استصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 1009اگلی نظمشهپر پروانه ما را جلا در آتش استصیقل آیینه تاریک ما در آتش استصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 1011آڈیوصداکار منتخب کریںفاطمه زندیعندلیبآڈیو چلائیں0:000:00ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمپرده شرم و حیا را باده ناب آتش استبر گل کاغذ، هوای عالم آب آتش استصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 1009
اگلی نظمشهپر پروانه ما را جلا در آتش استصیقل آیینه تاریک ما در آتش استصائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 1011
