غزل شمارهٔ 704

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ازرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

از شرم، حرص دلبری افزود ناز را

کز دوختن گرسنه شود چشم، باز را

دارم امید آن که شود طبل بازگشت

آواز دل تپیدنم آن شاهباز را

فریاد عندلیب ز گل شد یکی هزار

بی پرده کرد، پرده بسیار، ساز را

از های های گریه من، چون صدای آب

خواب غرور گشت گرانسنگ، ناز را

آهن دلان به عجز ملایم نمی شوند

از اشک شمع دل نشود نرم، گاز را

دلهای بی نیاز نیندیشد از زیان

پروای نقش کم نبود پاکباز را

گردد قبول خلق، حجاب قبول حق

پوشیده کن ز دیده مردم نماز را

خامش نشین چو شمع که لازم فتاده است

کوتاهی حیات، زبان دراز را

فرمان پذیر باش که از راه بندگی

محمود شد ز حلقه به گوشان ایاز را

1010

در محفلی که نیست می ناب، عارفان

از زاهدان خشک شمارند ساز را

1111

منعم مکن ز پرورش خویش چون هلال

کافکنده ام چو مه به تمامی گداز را

1212

سر می رود به باد ز افشای راز عشق

صائب نهفته دار گهرهای راز را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

بخرام و باز جلوه ده آن سرو ناز را

پامال خویش کن سر اهل نیاز را

جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 35

مستی ز خط زیاده شد آن دلنواز را

خط صبح نوبهار بود خواب ناز را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 705

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور