غزل شمارهٔ 916

شاعر: صائب

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: یندراب

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

جای صدف بود ز گرانی زمین در آب

باشد حباب از سبکی خوش نشین در آب

شاه و گدا به دیده دریادلان یکی است

پوشیده است پست و بلند زمین در آب

در راه سالکی که چو خاشاک شد سبک

هر موجه ای پلی است خدا آفرین در آب

دارم به بادبان توکل امیدها

هر چند شد سفینه من کاغذین در آب

چون عکس آفتاب، نگردد دلش خنک

صد غوطه گر زند جگر آتشین در آب

غمگین نشد دل تو ز گرد ملال من

هر چند کرد آب گهر را گلین در آب

از اشک گرم شد دل سوزان من خنک

وا شد به روی من در خلد برین در آب

چشم از لباس جسم، پر و بال داشتم

غافل که بند دست شود آستین در آب

از خامشی خطر نبود سوز عشق را

خورشید می کشد نفس آتشین در آب

1010

در خون باده چند روم، چون نمی رود

گرد یتیمی از رخ در ثمین در آب

1111

از سرکشی نگون ننماید به دیده ها

افتد اگر مثال تو ای نازنین در آب

1212

در چشم من خیال رخ لاله رنگ تو

خوشتر بود ز عکس گل آتشین در آب

1313

از کاکل تو آب دهد گر حباب چشم

هر موجه ای چو زلف شود عنبرین در آب

1414

زینسان که من به فکر فرو رفته ام، نرفت

غواص در تلاش گهر این چنین در آب

1515

پهلو زند به چشمه خورشید هر حباب

شویی چو روی خویشتن ای مه جبین در آب

1616

بر حلم زینهار مکن تندی اختیار

تا هست پل به جا، نرود دوربین در آب

1717

تر می کند زمین خود از آب دیگران

با نقش خود مضایقه دارد نگین در آب

1818

گفتار سرد، یک جهتان را دودل کند

سازد ز موم خانه جدا انگبین در آب

1919

از عمر برق سیر بود پیچ و تاب من

باشد به قدر سرعت رفتار، چین در آب

2020

پستی گزین که کف ز بلندی نمی رسد

صائب به رتبه صدف ته نشین در آب

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور