قصیدهٔ شمارهٔ 6 - موعظه و نصیحت

کنون که مژدهٔ دیدار شوق بنیادست

به هر طرف رودم دل تجلی‌آبادست

برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست؟

مرا فِتاد دل از ره، تو را چه اُفتادست؟

بیا که قصرِ اَمَل سخت سست‌بنیادست

بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست

جهان و کار جهان سر به سر اگر بادست

چرا ز باد مکافات داد و بیدادست

مرا ز پیر خرابات این سخن یادست

که غیر عالم آب آنچه هست بر بادست

مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست

که غیر عالم آب آنچه هست بر بادست