غزل شمارهٔ 58

شاعر: سعدی

وزن: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)

قافیہ: اهداری

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

چو کسی در آمد از پای و تو دستگاه داری

گرت آدمیتی هست دلش نگاه داری

به ره بهشت فردا نتوان شدن ز محشر

مگر از دیار دنیا که سر دو راه داری

همه عیب خلق دیدن نه مروت است و مردی

نگهی به خویشتن کن که تو هم گناه داری

ره طالبان و مردان کرم است و لطف و احسان

تو خود از نشان مردی مگر این کلاه داری

به چه خرمی و نازان گرو از تو برد هامان

اگرت شرف همین است که مال و جاه داری

چه درخت‌های طوبی‌ست نشانده آدمی را

تو بهیمه‌وار الفت به همین گیاه داری

به کدام روسپیدی طمع بهشت بندی

تو که در خریطه چندین ورق سیاه داری

به در خدای قربی طلب ای ضعیف همت

که نماند این تقرب که به پادشاه داری

تو مسافری و دنیا سر آب کاروانی

نه مُعَوَّل است پشتی که بر این پناه داری

1010

که زبان خاک داند که به گوش مرده گوید

چه خوش است عیش وارث که به جایگاه داری

1111

تو حساب خویشتن کن نه عتاب خلق سعدی

که بضاعت قیامت عمل تباه داری

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

تو اگر به حسن، دعوی بکنی، گواه داری

که جمال سرو بستان و کمال ماه داری

سعدیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 571

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور