صفحۂ اولشعراءلغاتاوزاناصنافمترجمینصداکارہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

شعراءاوزاناصنافصداکارانمترجمین

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. سعدی
  2. »گلستان
  3. »باب سوم در فضیلت قناعت
  4. »حکایتِ شمارهٔ 14

حکایتِ شمارهٔ 14

شاعر: سعدی

انگریزی ترجمہ: ریہاتسیک

Moses, to whom be salutation, beheld a dervish who had on account of his nudity concealed himself in the sand exclaiming: ‘O Moses, utter a supplication to God the most high to give me an allowance because I am, on account of my distress, on the point of starvation.’ Moses accordingly prayed and departed but returning a few days afterwards he saw that the dervish was a prisoner and surrounded by a crowd of people. On asking for the reason he was informed that the dervish had drunk wine, quarrelled, slain a man and was to be executed in retaliation.

If the humble cat possessed wings He would rob the world of every sparrow-egg. It may happen that when a weak man obtains power He arises and twists the hands of the weak.

And if Allah were to bestow abundance upon his servants, they would certainly rebel upon earth.

What has made thee wade into danger, O fool, Till thou hast perished. Would that the ant had not been able to fly!

When a base fellow obtains dignity, silver and gold, His head necessarily demands to be knocked. Was not after all this maxim uttered by a sage? ‘That ant is the best which possesses no wings.’

The heavenly father has plenty of honey but the son has a hot disease.

He who does not make thee rich Knows better what is good for thee than thyself.

◆

اگلی / پچھلی نظم

پچھلی نظم

حاتمِ طایی را گفتند: از تو بزرگ‌همّت‌تر در جهان دیده‌ای یا شنیده‌ای؟

گفت: بلی! روزی چهل شتر قربان کرده بودم اُمرایِ عرب را، پس به گوشهٔ صحرایی به حاجتی برون رفته بودم، خارکنی را دیدم پشته فراهم آورده. گفتمش: به مهمانیِ حاتم چرا نَرَوی که خَلقی بر سِماطِ او گرد آمده‌اند؟ گفت:

سعدی»گلستان»باب سوم در فضیلت قناعت»حکایتِ شمارهٔ 13

اگلی نظم

اَعرابی را دیدم در حلقهٔ جوهریانِ بصره که حکایت همی‌کرد که: وقتی در بیابانی راه گم کرده بودم و از زاد معنیٰ چیزی با من نمانده بود و دل بر هلاک نهاده، که همی ناگاه کیسه‌ای یافتم پُر مروارید. هرگز آن ذوق و شادی فراموش نکنم که پنداشتم گندمِ بریان است، باز آن تلخی و نومیدی که معلوم کردم که مروارید است!

در بیابانِ خشک و ریگِ روان

سعدی»گلستان»باب سوم در فضیلت قناعت»حکایتِ شمارهٔ 15

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00