It is written in the Evangel: ‘O son of Adam, if I give thee riches, thou wilt turn away from me with mundane cares, and if I make thee poor thou wilt sit down with a sad heart; then where wilt thou enjoy the sweetness of adoring me, and when wilt thou hasten to serve me?’
Sometimes thou art made haughty, and careless by wealth, Sometimes art in distress from exhaustion and penury. If thy state be such in joy and in distress, I know not when thou wilt turn to God from thyself.
زمین
شنو پندی ز من ای یار خوش کیش
به خون دل برآید کار درویش
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 1237
به کین دشمنان باطل میندیش
که این حیفست ظاهر بر تن خویش
سعدیمواعظمفرداتشمارهٔ 48
یاد دارم که در ایام طُفولیّت مُتَعَبِّد بودمی و شبخیز و مُوْلَعِ زهد و پرهیز.
شبی در خدمتِ پدر، رَحْمَةُ اللهِ عَلَیْهِ، نشسته بودم و همه شب دیده بر هم نبسته و مُصْحَفِ عزیز بر کنار گرفته و طایفهای گردِ ما خفته.
سعدیگلستانباب دوم در اخلاق درویشانحکایت شمارهٔ 7
