غزل شمارهٔ 411

شاعر: سعدی

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: نم

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 4

صنف: غزل

گر تیغ برکشد که محبان همی‌زنم

اول کسی که لاف محبت زند منم

گویند پای دار اگرت سر دریغ نیست

گو سر قبول کن که به پایش درافکنم

امکان دیده بستنم از روی دوست نیست

اولیتر آن که گوش نصیحت بیاکنم

آورده‌اند صحبت خوبان که آتش است

بر من به نیم جو که بسوزند خرمنم

من مرغ زیرکم که چنانم خوش اوفتاد

در قید او که یاد نیاید نشیمنم

دردیست در دلم که گر از پیش آب چشم

برگیرم آستین برود تا به دامنم

گر پیرهن به در کنم از شخص ناتوان

بینی که زیر جامه خیالیست یا تنم

شرط است احتمال جفاهای دشمنان

چون دل نمی‌دهد که دل از دوست برکنم

دردی‌نبوده را چه تفاوت کند که من

بیچاره درد می‌خورم و نعره می‌زنم

1010

بر تخت جم پدید نیاید شب دراز

من دانم این حدیث که در چاه بیژنم

1111

گویند سعدیا مکن از عشق توبه کن

مشکل توانم و نتوانم که نشکنم

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

تا کی ستم‌ کند سر بی‌مغز بر تنم

زین بار عبرت آبله دوشست‌ گردنم

بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 2256

چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

کز چاکرانِ پیرِ مُغان کمترین منم

حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 343

ای گوش من گرفته توی چشم روشنم

باغم چه می بری چو توی باغ و گلشنم

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 1708

از موج اشک، کام نهنگ است مسکنم

وز برق آه، دیده شیرست روزنم

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5818

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور