غزل شمارهٔ 411

تا کی ستم‌ کند سر بی‌مغز بر تنم

زین بار عبرت آبله دوشست‌ گردنم

چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

کز چاکرانِ پیرِ مُغان کمترین منم

ای گوش من گرفته توی چشم روشنم

باغم چه می بری چو توی باغ و گلشنم

از موج اشک، کام نهنگ است مسکنم

وز برق آه، دیده شیرست روزنم