غزل شمارهٔ 340

من خرابم زغم یار خراباتی خویش

می زند غمزه او ناوک غم بر دل ریش

دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیش

نشود برق سبکسیر مقید به حشیش

چون ز چشمم رود آن خون که زند بر دل خویش

جنبش آن مژهٔ دم به دم و بیش از بیش

گردن افراشته‌ام بر فلک از طالع خویش

کاین منم با تو گرفته ره صحرا در پیش