غزل شمارهٔ 446

دیر آمده‌ای مرو شتابان

ای رفتن تو چو رفتن جان

ما شادتریم یا تو ای جان

ما صافتریم یا دل کان

بازآمد آستین فشانان

آن دشمن جان و عقل و ایمان

برخیز و صبوح را برنجان

ای روی تو آفتاب رخشان

دین را حرمیست در خراسان

دشوار ترا به محشر آسان

از خجلت این گنه که عفوش

بر توست نه بر عطای یزدان

برخیز که می‌رود زمستان

بگشای در سرای بستان