غزل شمارهٔ 465

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

منم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن

مرا که دست به خواب است وقت گل چیدن

چه دل گشایدم از گرد باغ گردیدن؟

زکات صحت جسم است خسته پرسیدن

نگاهبانی عمرست پیش پا دیدن

خوش است فصل بهاران شراب نوشیدن

به روی سبزه و گل همچو آب غلطیدن