غزل شمارهٔ 412

شاعر: سعدی

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

قافیہ: انم

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

آن دوست که من دارم وآن یار که من دانم

شیرین‌دهنی دارد، دور از لب و دندانم

بخت این نکند با من، کآن شاخ صنوبر را

بنشینم و بنشانم، گل بر سرش افشانم

ای روی دلارایت، مجموعهٔ زیبایی

مجموع چه غم دارد از من که پریشانم؟

دریاب که نقشی ماند از طرح وجود من

چون یاد تو می‌آرم، خود هیچ نمی‌مانم

با وصل نمی‌پیچم وز هجر نمی‌نالم

حکم آن چه تو فرمایی، من بندهٔ فرمانم

ای خوب‌تر از لیلی، بیم است که چون مجنون

عشق تو بگرداند در کوه و بیابانم

یک پشت زمین دشمن، گر روی به من آرند

از روی تو بیزارم گر روی بگردانم

در دام تو محبوسم، در دست تو مغلوبم

وز ذوق تو مدهوشم، در وصف تو حیرانم

دستی ز غمت بر دل، پایی ز پی‌ات در گل

با این همه صبرم هست وز روی تو نتوانم

1010

در خفیه همی نالم، وین طرفه که در عالم

عشاق نمی‌خسبند از نالهٔ پنهانم

1111

بینی که چه گرم آتش در سوخته می‌گیرد؟

تو گرم‌تری ز آتش، من سوخته‌تر ز آنم

1212

گویند «مکن سعدی جان در سر این سودا»

گر جان برود شاید، من زنده به جانانم

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

در دیده چه کار آید؟ این اشک چو بارانم

بر دیده اگر، جانا، سروی چو تو بنشانم

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1262

در عشق سلیمانی من همدم مرغانم

هم عشق پری دارم هم مرد پری خوانم

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 1466

این شکل که من دارم ای خواجه که را مانم

یک لحظه پری شکلم یک لحظه پری خوانم

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 1467

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور