غزل شمارهٔ 412

در دیده چه کار آید؟ این اشک چو بارانم

بر دیده اگر، جانا، سروی چو تو بنشانم

در عشق سلیمانی من همدم مرغانم

هم عشق پری دارم هم مرد پری خوانم

این شکل که من دارم ای خواجه که را مانم

یک لحظه پری شکلم یک لحظه پری خوانم