غزل شمارهٔ 102

یا از زبان دوست شنو داستان دوست

یا از زبان آن که شنید از زبان دوست

باریکتر چرا نشوم از میان دوست؟

می بایدم گذشت ز تنگ دهان دوست

ای پیکِ پی‌خجسته که داری نشانِ دوست

با ما مگو به جز سخنِ دل‌نشانِ دوست