غزل شمارهٔ 603

کشان دل تو به سوی گلی و نسترنی

من و شکسته دلی و هوای سیم تنی

دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی

فراغتی و کتابی و گوشهٔ چمنی

ز من مدار توقع سخن از انجمنی

که نیست باعث گفتار چشم خوش سخنی

دو چیز محال عقل است: خوردن بیش از رزق مقسوم و مردن پیش از وقت معلوم.

قضا دگر نشود ور هزار ناله و آه