غزل شمارهٔ 377

چو من ز دوست به داغ درونه خرسندم

نه دوستی بود، ار دل به همرهی بندم

به ترک عاشقی ای پندگو مده پندم

دلی که بگسلم از عشق با چه پیوندم

به حرف تلخ ز لبهای یار خرسندم

چو طوطیان نبود چشم بر شکر خندم