غزل شمارهٔ 472

شاعر: سعدی

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: ینمن

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

ای به دیدار تو روشن چشم عالم‌بین من

آخرَت رحمی نیاید بر دل مسکین من؟

سوزناک افتاده چون پروانه‌ام در پای تو

خود نمی‌سوزد دلت، چون شمع بر بالین من

تا تو را دیدم که داری سنبله بر آفتاب

آسمان حیران بماند از اشک چون پروین من

گر بهار و لاله و نسرین نروید گو «مروی»

پرده بردار ای بهار و لاله و نسرین من

گر به رعنایی برون آیی دریغا صبر و هوش

ور به شوخی در خرامی، وای عقل و دین من

خار تا کی؟ لاله‌ای در باغ امیدم نشان

زخم تا کی؟ مرهمی بر جان دردآگین من

نه امید از دوستان دارم نه بیم از دشمنان

تا قلندروار شد در کوی عشق آیین من

از ترش‌رویی دشمن وز جواب تلخ دوست

کم نگردد شورش طبع سخن‌شیرین من

خلق را بر نالهٔ من رحمت آمد چند بار

خود نگویی چند نالد سعدی مسکین من؟

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

تا فلک بر باد ناکامی دهد تسکین من

همچو اخگر پنبه بیرون ریخت از بالین من

بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 2539

اهل معنی گرچه خاموشند از تحسین من

غوطه در خون می زنند از معنی رنگین من

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 6120

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور