غزل شمارهٔ 19

شاعر: سعدی

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: را

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

کمانِ سخت که داد آن لطیف بازو را؟

که تیر غمزه تمام‌ست صید آهو را

هزار صید دلت پیش تیر باز آید

بدین صفت که تو داری کمان ابرو را

تو خود به جوشن و برگُستوان نه محتاجی

که روز معرکه بر خود زره کنی مو را

دیار هند و اقالیم ترک بسپارند

چو چشم ترک تو بینند و زلف هندو را

مغان که خدمت بت می‌کنند در فرخار

ندیده‌اند مگر دلبرانِ بت‌رو را

حصار قلعهٔ باغی به منجنیق مده

به بام قصر برافکن کمند گیسو را

مرا که عزلت عنقا گرفتمی همه عمر

چنان اسیر گرفتی که باز، تیهو را

لبت بدیدم و لعلم بیوفتاد از چشم

سخن بگفتی و قیمت برفت لؤلؤ را

بهای روی تو بازار ماه و خور بشکست

چنان که معجز موسی طلسم جادو را

1010

به رنج بردن بیهوده گنج نتوان برد

که بخت راست فضیلت، نه زور بازو را

1111

به عشق روی نکو دل کسی دهد سعدی

که احتمال کند خوی زشت نیکو را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

بهار پرده برانداخت روی نیکو را

نمونه گشت جهان بوستان مینو را

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 49

بتا، نخواهم گفتن تمام مدح ترا

به شرم دارد خورشید اگر کنم سپری

رودکیابیات پراکندهشمارهٔ 159

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور