غزل شمارهٔ 371

زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم

ناز بُنیاد مَکُن تا نَکَنی بُنیادَم

فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم

بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم

عالم بیخبری بود بهشت آبادم

تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

بی‌خودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادم

تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم