غزل شمارهٔ 371

شاعر: سعدی

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: ادم

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 4

صنف: غزل

من از آن روز که در بند توام آزادم

پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم

همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند

در من از بس که به دیدار عزیزت شادم

خرم آن روز که جان می‌رود اندر طلبت

تا بیایند عزیزان به مبارک بادم

من که در هیچ مقامی نزدم خیمهٔ انس

پیش تو رخت بیَفکندم و دل بنهادم

دانی از دولت وصلت چه طلب دارم؟ هیچ

یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم

به وفای تو کز آن روز که دلبند منی

دل نبستم به وفای کس و در نگشادم

تا خیال قد و بالای تو در فکر من است

گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم

به سخن راست نیاید که چه شیرین‌سخنی

وین عجب‌تر که تو شیرینی و من فرهادم

دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک

حاصل آن است که چون طبل تهی پُربادم

1010

می‌نماید که جفای فلک از دامن من

دست کوته نکند تا نکند بنیادم

1111

ظاهر آن است که با سابقهٔ حکم ازل

جهد سودی نکند تن به قضا در دادم

1212

ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم؟

داوری نیست که از وی بستاند دادم

1313

دلم از صحبت شیراز به کلی بگرفت

وقت آن است که پرسی خبر از بغدادم

1414

هیچ شک نیست که فریاد من آن جا برسد

عجب ار صاحب دیوان نرسد فریادم

1515

سعدیا حب وطن گر چه حدیثی‌ست صحیح

نتوان مُرد به سختی که من این جا زادم

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم

ناز بُنیاد مَکُن تا نَکَنی بُنیادَم

حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 316

فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم

بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم

حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 317

عالم بیخبری بود بهشت آبادم

تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5613

بی‌خودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادم

تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5614

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

غزل شمارهٔ 371

شاعر: سعدی

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: ادم

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 4

صنف: غزل

من از آن روز که در بند توام آزادم

پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم

همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند

در من از بس که به دیدار عزیزت شادم

خرم آن روز که جان می‌رود اندر طلبت

تا بیایند عزیزان به مبارک بادم

من که در هیچ مقامی نزدم خیمهٔ انس

پیش تو رخت بیَفکندم و دل بنهادم

دانی از دولت وصلت چه طلب دارم؟ هیچ

یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم

به وفای تو کز آن روز که دلبند منی

دل نبستم به وفای کس و در نگشادم

تا خیال قد و بالای تو در فکر من است

گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم

به سخن راست نیاید که چه شیرین‌سخنی

وین عجب‌تر که تو شیرینی و من فرهادم

دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک

حاصل آن است که چون طبل تهی پُربادم

1010

می‌نماید که جفای فلک از دامن من

دست کوته نکند تا نکند بنیادم

1111

ظاهر آن است که با سابقهٔ حکم ازل

جهد سودی نکند تن به قضا در دادم

1212

ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم؟

داوری نیست که از وی بستاند دادم

1313

دلم از صحبت شیراز به کلی بگرفت

وقت آن است که پرسی خبر از بغدادم

1414

هیچ شک نیست که فریاد من آن جا برسد

عجب ار صاحب دیوان نرسد فریادم

1515

سعدیا حب وطن گر چه حدیثی‌ست صحیح

نتوان مُرد به سختی که من این جا زادم

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

زُلف بَر باد مَده تا نَدَهی بَر بادَم

ناز بُنیاد مَکُن تا نَکَنی بُنیادَم

حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 316

فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادَم

بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم

حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 317

عالم بیخبری بود بهشت آبادم

تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5613

بی‌خودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادم

تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 5614

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور