غزل شمارهٔ 148

بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت

جفا بکن که هر آن کرده نیست تاوانت

تو حور جنتی اما ز چشم فتانت

ز بس که خاست بلا عذر خواست رضوانت

به حق چشم خمار لطیف تابانت

به حلقه حلقهٔ آن طرهٔ پریشانت