غزل شمارهٔ 112

خوشم به درد که در پرده شکیبایی است

بدم به داغ که آیینه دار رسوایی است

بلای مردم آزاده، لاف یکتایی است

اگر به سرو شکستی رسد ز رعنایی است

در آن مقام که حیرت دلیل دانایی است

نفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است

مرو به بادیه گردی که زرق و شیدایی است

برهنگی مطلب که آن لباس رعنایی است