غزل شمارهٔ 21

شاعر: سعدی

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: اییرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

تفاوتی نکند قدر پادشایی را

که التفات کند کمترین گدایی را

به جان دوست که دشمن بدین رضا ندهد

که در به روی ببندند آشنایی را

مگر حلال نباشد که بندگان ملوک

ز خیل‌خانه برانند بی‌نوایی را

و گر تو جور کنی رای ما دگر نشود

هزار شکر بگوییم هر جفایی را

همه سلامت نفس آرزو کند مردم

خلاف من که به جان می‌خرم بلایی را

حدیث عشق نداند کسی که در همه عمر

به سر نکوفته باشد در سرایی را

خیال در همه عالم برفت و بازآمد

که از حضور تو خوشتر ندید جایی را

سری به صحبت بیچارگان فرود آور

همین قدر که ببوسند خاک پایی را

قبای خوشتر از این در بدن تواند بود

بدن نیفتد از این خوبتر قبایی را

1010

اگر تو روی نپوشی بدین لطافت و حسن

دگر نبینی در پارس پارسایی را

1111

منه به جان تو بار فراق بر دل ریش

که پشه‌ای نبرد سنگ آسیایی را

1212

دگر به دست نیاید چو من وفاداری

که ترک می‌ندهم عهد بی‌وفایی را

1313

دعای سعدی اگر بشنوی زیان نکنی

که یحتمل که اجابت بود دعایی را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

شناخت آنکه غم و محنت جدایی را

بمیرد و نبرد سلک آشنایی را

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 50

به کوی عشق مبر زاهد ریایی را

مکن به شهر بدآموز، روستایی را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 649

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور