بخش 30 - حکایت درویش صادق و پادشاه بیدادگر

شاعر: سعدی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

شنیدم که از نیکمردی فقیر

دل آزرده شد پادشاهی کبیر

مگر بر زبانش حقی رفته بود

ز گردن‌کشی بر وی آشفته بود

به زندان فرستادش از بارگاه

که زورآزمای است بازوی جاه

ز یاران کسی گفتش اندر نهفت

مصالح نبود این سخن گفت، گفت

رسانیدن امر حق طاعت است

ز زندان نترسم که یک ساعت است

همان دم که در خفیه این راز رفت

حکایت به گوش ملک باز رفت

بخندید کاو ظن بیهوده برد

نداند که خواهد در این حبس مرد

غلامی به درویش برد این پیام

بگفتا به خسرو بگو ای غلام

مرا بار غم بر دل ریش نیست

که دنیا همین ساعتی بیش نیست

1010

نه گر دستگیری کنی خرمم

نه گر سر بری بر دل آید غمم

1111

تو گر کامرانی به فرمان و گنج

دگر کس فرومانده در ضعف و رنج

1212

به دروازهٔ مرگ چون در شویم

به یک هفته با هم برابر شویم

1313

منه دل بر این دولت پنج روز

به دود دل خلق، خود را مسوز

1414

نه پیش از تو بیش از تو اندوختند

به بیداد کردن جهان سوختند؟

1515

چنان زی که ذکرت به تحسین کنند

چو مردی، نه بر گور نفرین کنند

1616

نباید به رسم بد آیین نهاد

که گویند لعنت بر آن، کاین نهاد

1717

وگر بر سرآید خداوند زور

نه زیرش کند عاقبت خاک گور؟

1818

بفرمود دلتنگ روی از جفا

که بیرون کنندش زبان از قفا

1919

چنین گفت مرد حقایق شناس

کز این هم که گفتی ندارم هراس

2020

من از بی زبانی ندارم غمی

که دانم که ناگفته داند همی

2121

اگر بینوایی برم ور ستم

گرم عاقبت خیر باشد چه غم؟

2222

عروسی بود نوبت ماتمت

گرت نیکروزی بود خاتمت

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور